czwartek, 14 lipca 2016

Najpierw humor, potem pretensje.
"Zima koloru turkusu" Cariny Bartsch

Jesteście ciekawi, jak potoczyła się dalej historia bohaterów "Lata koloru wiśni"?
Zapraszam do lektury recenzji Doroty 
- uprzedzam jednak, że zawiera spoilery dot. pierwszego tomu. 

~ * ~


Tytuł: Zima koloru turkusu
Tytuł oryginalny: Türkisgrüner Winter
Seria: Lato koloru turkusu #2
Autor: Carina Bartsch
Wydawnictwo: Media Rodzina
Data wydania: 
październik 
2015
Liczba stron: 456
Ocena: 9/10

Nareszcie doczekałam się szansy na lekturę drugiej części opowieści o Emely i Elyasie - wierzcie mi, że czekałam naprawdę niecierpliwie, gdyż pierwsza część zakończyła się w takim momencie, że miałam ochotę krzyczeć i walić piętami w ziemię ze złości. Chciałam od razu wiedzieć, dlaczego Elyas przestał się odzywać do Emely po tym, jak okazało się, że ich wspólny wyjazd pod namiot był dla niej traumatycznym przeżyciem. Co teraz zrobi Emely? Wycofa się czy raczej będzie o niego walczyła? Czy on jej wybaczy? Czy jeszcze kiedyś będą razem? I co się stanie, gdy wreszcie wyda się, kto tak naprawdę jest Lucą? 

„Zimę koloru turkusu” przeczytałam niemal jednym tchem. Szalenie mi się podobała, choć muszę przyznać, że pierwsza część była lepsza. Przede wszystkim para głównych bohaterów i ich miłosne perypetie w pierwszym tomie były ciekawsze i opisane z większą dawką humoru. Emely z pierwszej części to pyskata dziewczyna o bardzo ciętym języku, który zazwyczaj ostrzyła sobie na bracie swojej najlepszej przyjaciółki - Elyasie - wierząc w to, że upatrzył ją sobie na kolejną ofiarę do zaciągnięcia do łóżka. Za to Emely z tomu drugiego to już jakby inna osoba, dużo bardziej spokojna, niepewna siebie, zagubiona. Jednak zarówno w tej części, jak i w tamtej bywała mocno irytująca i były chwile, kiedy jej naprawdę nie lubiłam. Oczywiście wszystko wiedziała najlepiej i miała patent na nieomylność, szczególnie jeśli chodziło o Elyasa i to, co i dlaczego robił. W niektórych momentach miałach ochotę złapać ją za fraki i porządnie nią potrząsnąć, żeby wreszcie przestała wymyślać sto najróżniejszych i najczęściej głupich powodów, żeby tylko nie być z Elyasem. 

Za to Elyas i tu, i tu był cudowny, słodki, ciepły i romantyczny, co sprawia, że nie sposób się w nim nie zakochać. Po prostu ideał. 

Ich wzajemne relacje w pierwszym tomie to głównie zabawne utarczki słowne, dogryzanie sobie i podchody, ale odbywające się na wesoło, za to druga część to już wzajemne pretensje, żale, łzy i nieporozumienia, przy których czytelnikowi raczej do śmiechu nie jest. Prawdziwą perełką jest tu opis imprezy halloweenowej, na której Emely chodzi za Elyasem krok w krok, nawet do toalety, a potem upija się niemal do nieprzytomności. A jej pijacka gadka, spotkanie z panem Krzakiem i powrót do domu (Elysa) sprawiły, że śmiałam się w głos. 

Chyba nie muszę pisać, że polecam tę książkę - to się rozumie samo przez się. Dodam jedynie, że będzie ona świetną lekturą nie tylko dla młodych czytelników - każdy znajdzie tu coś dla siebie.


Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu Media Rodzina.

23 komentarze:

  1. Muszę sięgnąć po pierwszy tom, skoro tak bardzo podobała Ci się ta seria.

    OdpowiedzUsuń
  2. Też tak mam, wole pierwszy tom od drugiego. Bardziej mi sie podobał ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Też wolę pierwszy - humor zdecydowanie wygrywa :)

      Usuń
  3. Już dawno temu ją przeczytałam i uwielbiam. To prawda, w pierwszej części było znacznie więcej humoru, ten tom był jakby bardziej melancholijny, ale i tak śledziłam go z zapartym tchem :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Autorka ma coś takiego w swoim warsztacie, co nie pozwala przerwać lektury :)

      Usuń
  4. Ja jestem chyba jedyną osobą, której ta seria (duologia? bo mam nadzieje, że już więcej nie będzie części) nie porwała całkowicie. Ona miała potencjał, ale została niepotrzebnie rozwleczona na dwa tomy, można było to zamknąć w jednej części. Wiem jednak, że książki mogą się podobać, nie są jakimiś gniotami... mnie jednak irytowała ta przegadana fabuła.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Szykuję się do drugiego tomu i nie ukrywam, że mnie przestraszyłaś :P

      Usuń
  5. Najlepszy romans, jaki kiedykolwiek czytałam z genialnie wykroewanymi bohaterami, świetną fabułą i mnóstwem humoru. Kocham!

    OdpowiedzUsuń
  6. Z przyjemnością poznałabym tę historię. Muszę rozejrzeć się za pierwszym tomem. :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. "Lato koloru wiśni" - polecam gorąco :)

      Usuń
  7. Mi również bardzo podobała się ta historia. Choć była trochę schematyczna, to i tak bardzo dobrze ją wspominam ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Są takie historie, które mimo trzymania się schematu mają w sobie i tak coś super wyjątkowego :)

      Usuń
  8. Skoro pierwsza część była lepsza... to już cieszę się, że mam tom pierwszy w domowej biblioteczce - wystarczy tylko zabrać z półki i przeczytać ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Nie muszę mówić, że czekam na Twoją recenzję? :)

      Usuń
  9. Zamierzam przeczytać te dwie książki wydają się mocno ciekawe, a już nie jesteś ani pierwszą, ani piąta osobą, która je zachwala. ;)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Haha, wiem :) I słusznie są zachwalane, serio :)

      Usuń
  10. Bardzo mnie ta seria ciekawi, nie ukrywam. Może kiedyś znajdę czas by się z nią zapoznać... :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Polecam przeczytać ją jeszcze w wakacje :)

      Usuń
  11. nie miałam okazji czytać, nie znam tego autora niestety.
    ale jeśli kiedyś trafi mi się w oczy to zapewnę zerknę:))

    OdpowiedzUsuń
  12. Kolejna seria, którą trzeba przeczytać! ;o

    OdpowiedzUsuń

Dziękuję za każdy zostawiony komentarz - uwielbiam je czytać i przez to pomału Was poznawać.