Baśniowa noc pełna miłosnych pomyłek i elfich psot: „Sen nocy letniej” William Shakespeare

Co może się wydarzyć, gdy w jedną z najkrótszych nocy w roku do głosu dochodzą magia, miłość i odrobina chaosu? 

„Sen nocy letniej” to jedna z najbardziej rozpoznawalnych komedii Williama Shakespeare’a, która mimo upływu kilku stuleci wciąż potrafi oczarować czytelników. Historia rozpoczyna się w starożytnych Atenach, gdzie trwają przygotowania do ślubu Tezeusza, księcia Aten, z Amazonką Hipolitą. W tym samym czasie młodzi zakochani wikłają się w miłosne komplikacje. Hermia kocha Lizandra, ale jej ojciec chce wydać ją za Demetriusza. Ten z kolei nie odwzajemnia uczuć Heleny, która wciąż nie potrafi o nim zapomnieć. Gdy cała czwórka trafia do pobliskiego lasu, sprawy zaczynają przybierać naprawdę nieoczekiwany obrót.

Szybko okazuje się bowiem, że las nie jest zwyczajnym miejscem. Zamieszkują go elfy, wróżki i inne magiczne istoty, a ich własne konflikty mają ogromny wpływ na losy ludzkich bohaterów. Oberon, król elfów, postanawia zemścić się na swojej żonie Tytanii, a do realizacji planu wykorzystuje psotnego Puka. Ten jednak nie zawsze właściwie interpretuje polecenia swojego władcy, przez co zamiast uporządkować sytuację, jeszcze bardziej ją komplikuje. W efekcie miłosne uczucia zaczynają wędrować w zupełnie nieoczekiwanych kierunkach, a jedna magiczna noc zamienia się w prawdziwą komedię pomyłek.

Najbardziej rozbawił mnie jednak wątek ateńskich rzemieślników, którzy przygotowują przedstawienie z okazji ślubu Tezeusza i Hipolity. Szczególnie wyróżnia się wśród nich Spodek, człowiek o ogromnym ego i równie wielkim przekonaniu o własnych zdolnościach aktorskich. Próby do spektaklu są zabawne same w sobie, ale prawdziwą perełką okazuje się dopiero finałowe przedstawienie. Nieporadność wykonawców, ich przesadnie dramatyczne kwestie i reakcje pozostałych bohaterów dostarczają sporo humoru. 

Warto przy tym pamiętać, że „Sen nocy letniej” nie jest wyłącznie lekką opowieścią o miłosnych perypetiach. Pod warstwą humoru i fantastyki kryje się również kilka ciekawych refleksji na temat ludzkiej natury. Shakespeare pokazuje, jak nieprzewidywalne potrafią być uczucia, jak łatwo tracimy dla nich zdrowy rozsądek i jak niewiele czasem potrzeba, by zmienić obiekt swoich westchnień. Miłość w tej historii bywa kapryśna, irracjonalna i nieco absurdalna, a granica między snem a rzeczywistością zaczyna się zacierać. Podoba mi się również zestawienie świata ludzi ze światem magicznych istot. Elfy mają własne problemy, kłótnie i ambicje, a ich zachowanie momentami niewiele różni się od tego, co obserwujemy u ludzkich bohaterów.

Osobnego akapitu zdecydowanie wymaga samo wydanie przygotowane przez Wydawnictwo MG. „Sen nocy letniej” ukazał się w twardej oprawie, a jego fioletowa okładka z subtelnymi motywami roślinnymi prezentuje się naprawdę pięknie. Całość ma nieco baśniowy, tajemniczy charakter, który doskonale pasuje do treści. W środku znajdziemy również ozdobne wyklejki oraz liczne czarno-białe ilustracje. Przedstawiają one bohaterów i sceny z dramatu, a ich klasyczna, rycinowa stylistyka świetnie współgra z charakterem utworu. Szczególnie podoba mi się to, że ilustracje nie przytłaczają tekstu, lecz stanowią jego estetyczne uzupełnienie.

„Sen nocy letniej” nie stał się może moją ulubioną sztuką teatralną, ale zdecydowanie rozumiem, dlaczego od stuleci cieszy się tak dużą popularnością. To urocza, momentami absurdalna opowieść, w której magia miesza się z rzeczywistością, a miłość nie zawsze idzie w parze ze zdrowym rozsądkiem. Najbardziej doceniam humor związany z grupą rzemieślników, baśniowy klimat oraz postać Puka, który swoją nieprzewidywalnością napędza sporą część zamieszania. Niektóre fragmenty mogą nieco się dłużyć, a teatralna forma wymaga przyzwyczajenia, ale nie odbiera to przyjemności z poznawania tej historii. Jeśli macie ochotę na spotkanie z Shakespeare'em, ale niekoniecznie chcecie zaczynać od jego najcięższych dramatów, ta magiczna noc będzie naprawdę dobrym wyborem.